Oferta » Metody terapeutyczne

PNF

Prorioceptive Neuromuscular Facilitation (torowanie nerwowo-mięśniowe).
PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała. Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

 


McKenzy

Badanie metodą McKenziego opiera się na opracowanych przez autora specjalnych protokołach diagnostycznych, odrębnych dla każdego odcinka kręgosłupa oraz dla kończyn. Protokół składa się z bardzo dokładnego wywiadu chorobowego, pozwalającego precyzyjnie ustalić zachowanie objawów oraz ich zmienność w ciągu doby. Kolejnym etapem jest badanie, oparte na znajomości wzorów bólowych (czyli charakterystycznej topografii objawów) oraz ich zmian w odpowiedzi na ruchy testujące, ściśle określone przez procedurę badania. Taki sposób diagnozowania pozwala w wielu wypadkach znacznie wcześniej zidentyfikować źródło dolegliwości, niż mogą to zrobić skomplikowane, drogie badania obrazowe (rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa). Często zmiany w badaniach obrazowych są nieme klinicznie – można je wykryć u całkiem zdrowych osób, nie odczuwających dolegliwości; i odwrotnie, pacjent cierpiący z powodu bólu może mieć wyniki tych badań całkowicie prawidłowe. Ten sposób badania oddaje też nieocenione usługi przy różnicowaniu bólów rzeczywiście wychodzących z kręgosłupa i takich, które tylko promieniują do pleców, zaś pochodzą z innych narządów. Jeśli podczas testowania kręgosłupa ruchem udaje się wywołać znane choremu objawy lub zmienić ich zachowanie – trudno o lepszy i bardziej przekonujący dowód, że ich źródłem faktycznie jest kręgosłup. I odwrotnie, jeśli podczas testowania nic się nie zmienia – to przyczyna musi leżeć poza kręgosłupem i konieczna jest dalsza diagnostyka.

 

Kinesjotaping

Na początku lat 70 – tych zeszłego stulecia w Japonii poszukiwano nowych technik terapeutycznych o delikatniejszym podejściu. Celem było utrzymanie wszelkich negatywnych wpływów na możliwie niskim poziomie poprzez stosowanie konwencjonalnego leczenia chiropraktycznego. Uzyskane efekty udoskonalania specjalnej taśmy (Tape), która została wynaleziona jako elastyczny, przepuszczający powietrze i samoprzylepny Tape, który odpowiadał właściwościom elastycznym ludzkiej skóry, doprowadziły w połączeniu z wiedzą z zakresu kinezjologii do całkowicie nowej koncepcji leczenia. Ściśle określony sposób klejenia za pomocą „Kinezjotaping“ stymuluje układ limfatyczny, poprawia krążenie, reguluje tonus mięśniowy i aktywuje układy uśmierzające ból. Na tej podstawie wyłoniły się różnorodne możliwości w zastosowaniu w profilaktyce, fizjoterapii sportowej, przy różnego rodzaju problematyce bólu, ortopedii, dziedzinie zajmującej się naczyniami limfatycznymi i wielu innych. W związku z tym „Kinezjotaping“ stanowi obecnie nieodłączną część składową wielu terapeutów.

 


Masaże

Masaże rehabilitacyjne stosuje się przede wszystkim w stanach pourazowych, wadach postawy oraz bólach mięśni kręgosłupa i pleców. Mogą z nich korzystać także osoby po udarze mózgu, wylewach, stanach podyskopatycznych oraz w przypadku zaniku mięśni. Są także wspaniałą terapią dla ludzi ze stwardnieniem rozsianym oraz w przypadkach podrażnienia nerwowego. Do każdego typu schorzenia rehabilitant dobiera odpowiedni zestaw zabiegów. Na efekt pracuje nie tylko osoba masująca, ale także pacjent. Wiąże się to często z wytrwałością chorego. Każdy masaż polega na mechanicznym działaniu na powłoki skórne, mięśnie, torebki i więzadła stawowe. Skutkiem są zmiany i reakcje w organizmie pacjenta. Posiadają one charakter miejscowy i ogólny. Te pierwsze to zmiany powstające bezpośrednio w miejscu masowanych tkanek. Drugie zaś tyczą się odruchów wywołanych w układach krążenia, nerwowym, wewnątrzwydzielniczym itd. Masaże rehabilitacyjne usprawniają układ ruchu, wspomagają tkankę łączną oraz zakończenia nerwowe w skórze. Leczą układ krwionośny i chłonny. Z takiej formy rehabilitacji mogą korzystać ludzie w każdym wieku. Ograniczeniami są przeciwwskazania lekarskie. Warto więc przed decyzją o rozpoczęciu serii zabiegów skonsultować się ze specjalistą.


 

Drenaż limfatyczny

Manualny drenaż limfatyczny - pobudza motorykę naczyń chłonnych i ułatwia absorbcję płynu do układu żylnego. Pierwszy etap ręcznego drenażu chłonnego, przygotowawczy, polega na opróżnieniu z zalegającej chłonki, elementów bliższych układu limfatycznego kończyny. Drugi etap to mobilizacja mająca na celu przemieszczenie zalegającej chłonki w kierunku dosercowym. Należy pamiętać, że zawsze w pierwszej kolejności wykonujemy masaż części bliższych kończyny a następnie dopiero części dystalnych.

Przerywana kompresja pneumatyczna – nazywana zamiennie kompresjoterapią pulsacyjną lub masażem zmiennociśnieniowym, to masaż z użyciem rękawów na całą kończynę górną lub dolną polegający na stosowaniu zmiennego ucisku obrzękniętej kończyny. Wysokość ciśnienia oraz czas trwania zabiegu, czasu uciski i czasu przerwy dobierany jest indywidualnie, ale zgodnie z zasadą „czas ucisku kilkakrotnie dłuższy od czasu przerwy”, a ciśnienie nie powinno przekraczać ciśnienie rozkurczowego krwi pacjenta. Równocześnie należy pamiętać, że im obrzęk jest twardszy, tym czas ucisku krótszy, a ciśnienie niższe. Ważne jest uwzględnienie faktu, że naczynia chłonne są delikatne i wrażliwe na działanie sił mechanicznych. (bezpieczne ciśnienie ucisku nie powinno przekraczać 45-75mm Hg).

Bandażowanie, kompresjoterapia bierna – polega na stosowaniu elastycznych bandaży (taśm) zgodnie z zasadą zmiennego ucisku w zależności od miejsca. Dystalne okolice ciała bandażujemy z uciskiem większym, stopniowo zmniejszając jego stopień w miarę zbliżania się do części proksymlanych kończyny.